साखरवाडी विद्यालय माध्यमिक विभाग ( भाग १२)

 ह्या आठवणी लिहायला सुरुवात केल्यापासून अनेक प्रसंगांची माणसांची मनात पुन्हा एकदा गर्दी झालीय.काय लिहावं आणि काय नाही असं सारखं वाटत राहतं.

शा. शि. चे ( पी.टी. चे नव्हे) वादेसर," टोपल्याला भूक लागली असेल." " दिन में आंखे बंद की तो भी अंधेरा रात में आँखे खोली तो भी अंधेरा" असं म्हणणारे सगरेसर, नववीच्या सुट्टीत दहावीचा अभ्यास करून घेणारे कानडेसर, एन सी सी घेणारे रणवरेसर, आपापल्या शैलीने शिकवणारे सोमणसर,चोपडेसर, चांगणसर, सुरेल गाणाऱ्या आणि स्नेहसंमेलनात चांगले कार्यक्रम बसवणाऱ्या इंगळेबाई, आमच्या बरोबरीच्या मुलांसाठी अगदी जुने असणारे वि.शं. कुलकर्णीसर, शं. बा.कुलकर्णीसर असे कितीतरी शिक्षक, शाळेतील सेवक वर्ग, वयाचा मान राखायला हवा असं शिकवणारे म्हसकरकाका, तांत्रिक वर्गांना शिकवणारे भोसलेसर तशीच शाळेतील चंदर जाडकर अशी सेवकमंडळी, शाळेच्या कार्यालयातील दहिवाळसर,अशी यादी वाढतच जातेय.या आठवणी अगदी " रम्य ते बालपण" ही उक्ती सार्थ करायला लावणाऱ्या. मनामध्ये खोलवर मुरलेल्या. नेहमी आनंद देणाऱ्या.
फोटो अनुपमा देशपांडे यांच्याकडील जुन्या "प्रकाश" वार्षिक अंकातून












Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

आनंद देणाऱ्या वसतिगृहाच्या आठवणी

Image
      मार्च १९८८ मध्ये मी १० वीची परीक्षा दिली. त्याचा निकाल जून १९८८ मध्ये बहुतेक १४ जूनला लागला. आता पुढे कुठे प्रवेश घ्यायचा याची चर्चा सुरू झाली. पुण्यात स.प.महाविद्यालयात प्रवेश घ्यायचा असे ठरले. पण यात दोन तीन दिवस गेले. त्यामुळे महाविद्यालय स्तरावर प्रवेश मिळाला नाही. पुण्यात तेव्हा ११ वीची केंद्रीय प्रवेश प्रक्रिया सुरू झाली होती. त्यामध्ये अर्ज केला आणि स.प. महाविद्यालयात प्रवेश मिळाला.      वसतिगृहात राहायचे होते. तिथेही प्रवेश मिळाला. मग निघण्याची तयारी सुरू झाली. मला वसतिगृहावर सोडायला काका श्री बाळासाहेब गाडे आले होते. मला खोली क्रमांक १३ देण्यात आली. पहिल्या दिवशी काकादेखील मुक्कामी राहिले. ते दुसऱ्या दिवशी गेले. बहुतेक त्याच दिवशी थोड्या वेळाने बारावीत असलेल्या वसतिगृहातील एका विद्यार्थ्याने खोलीचे दार वाजवले. त्याने विचारले, " तुझं नाव काय? तुला १० वीला किती टक्के मिळालेत?" "सुधीर गाडे. ८६%" मी उत्तर दिले. " हा माझ्या करमाळा गावचा वीरेंद्र घोगरे. यालाही ८६% मिळालेत. तुम्ही एकत्र राहा. तुमचं जमेल!"  या १२ वीतल्या मुलाचं नाव कळालं, "वैभव...
Read more

खाद्यपदार्थांच्या काही आठवणी

Image
       मध्यंतरी एक घरगुती कार्यक्रम होता. त्या कार्यक्रमात पदार्थ कसे झाले आहेत हे आधी चाखून बघायचे होते. ते करत असताना एक माझा फोटो काढला गेला. तो बघताना मनात विचार आला की कोणकोणते पदार्थ पहिल्यांदा खाल्ल्याच्या आठवणी आहेत. तर वेगवेगळे पदार्थ आणि ते खाण्याचे प्रसंग आठवत गेले. त्यातील हे काही मोजके प्रसंग.       ( छायाचित्रकार कु.शंतनू गाडे )          मी त्यावेळी इयत्ता नववीमध्ये शिकत होतो. आमच्या साखरवाडीमधील शाखेची सहल पुण्यात काढली होती. त्या सहलीचे नियोजन त्यावेळचे फलटण तालुका प्रचारक श्री. मिलिंदराव फडके आणि साखरवाडीमधील संघाचे कार्यकर्ते श्री. संजयकाका वाळिंबे यांनी या सहलीचे नियोजन केले होते. वर्ष बहुतेक १९८७ असावे. पुण्यात लालमहाल, शनिवारवाडा, पर्वती, सिंहगड किल्ला अशा काही ठिकाणांना भेट दिल्याचे आठवते. याच पुण्याच्या सहलीत पहिल्यांदा पाणीपुरी हा प्रकार खाल्ल्याचे आठवते. तोपर्यंत साखरवाडीमध्ये कधी पाणीपुरी खाल्ल्याचे आठवत नाही. एका घासात मोठ्ठा आ करून ती एक पाणीपुरी खायची. पहिली खाऊन व्हायच्या आत पाणीपुरीवाल्याची पुढची ...
Read more

स्वामी विवेकानंद यांचे जीवन सांगण्याचा अजून एक प्रयत्न

Image
         "सुधीर, यात दोष कुणाचा? मुलीचा ? पालकांचा? शिक्षकांचा? की समाजाचा?" विवेकानंद केंद्राचे ज्येष्ठ कार्यकर्ते विश्वासराव लपालकर यांनी मला विचारले आणि मी विचारात पडलो. प्रसंग २०१२ किंवा २०१३ मधला आहे. स्वामी विवेकानंद यांच्या जयंतीनिमित्त आम्ही एक मोठा कार्यक्रम आमच्या महाविद्यालयाच्या पटांगणावर आयोजित केला होता. त्या कार्यक्रमात विद्यार्थ्यांना प्रतिज्ञा देण्यासाठी निवडलेल्या कला मंडळाच्या मुलीला स्वामी विवेकानंद यांचे उद्गार, "माझ्या अमेरिकन भगिनींनो आणि बंधुंनो." एवढेच माहीत होते. हे सांगितल्यावर विश्वासरावांनी मला हा प्रश्न विचारला होता. प्रश्नाचा रोख लक्षात घेऊन २०१३ या स्वामीजींच्या १५० व्या जयंतीवर्षांत पुण्यात इतर कार्यकर्त्यांच्या मदतीने चरित्र कथनाचे जवळपास ५० कार्यक्रम आणि पथनाट्याचे जवळपास ३० कार्यक्रम आम्ही केले. या कार्यक्रमांचा आनंद आणि समाधान त्यात सहभागी झालेल्या आम्हा सर्वांना वाटले.               ( वसतिगृहातील विद्यार्थी कार्यक्रम सादर करताना )            स्वामीजींचे चरित्र...
Read more