Posts

Showing posts with the label स.प.महाविद्यालय

पद्मश्री चैत्राम पवार यांची मुलाखत घेण्याचा अनुभव

Image
        "तुम्ही नेहमी मुलाखती घेता का?" ५/१०/२५ यादिवशी एका व्यक्तीने मला विचारले. निमित्त होते जनजाती कल्याण आश्रम पुणे महानगर यांच्यावतीने प्रकाशित होणाऱ्या दिनदर्शिकेचे. २०२६ च्या दिनदर्शिकेचे प्रकाशन प्रसिद्ध सामाजिक कार्यकर्ते पद्मश्री पुरस्कार प्राप्त श्री चैत्रामजी पवार यांच्या हस्ते स.प. महाविद्यालयातील लेडी रमाबाई सभागृहामध्ये नुकतेच झाले. यावेळी त्यांची मुलाखत मी घेतली.मी घेतलेली ही तिसरी मुलाखत. ही मुलाखत संपल्यानंतर श्रोत्यांपैकी एका व्यक्तीने मला हा प्रश्न विचारला. त्या प्रश्नाचा मला आनंद झाला. साधारणपणे भाषणे करणाऱ्या माणसाला मुलाखत घ्यायला सांगितले म्हणजे मुलाखत घेणारा जास्त बोलेल अशी शक्यता असते. परंतु कल्याण आश्रमाचे कार्यकर्ते श्री. विनायक खाडे यांनी आग्रहपूर्वक हे काम मला सांगितले. कार्यक्रमानंतर बऱ्याच जणांनी मुलाखत घेण्याची पद्धत आवडल्याचे आवर्जून सांगितले. त्यावरून मी श्री खाडे यांना अडचणीत आणले नाही असे म्हणता येईल.       या कार्यक्रमाच्या निमित्ताने एक वैयक्तिक संस्मरणीय योग आला. सन १९८८ ते १९९० अशी दोन वर्षे मी इयत्ता अकरावी ब...

वसतिगृहात नव्याने रहायला लागल्यावर..

"सर, आमची प्रणिता( नाव बदललं आहे.) अकरावीला नापास झाली.एवढी हुशार मुलगी नापास कशी झाली"...पालक " मी आता माझ्या वडिलांच्या वर्ष श्राद्धाच्या कार्यक्रमात आहे. नंतर बोलूया."... मी १४ वर्षांपूर्वीचा हा प्रसंग माझ्या लक्षात राहिला आहे. वसतिगृहात दरवर्षी मोठ्या संख्येने मुलेमुली ११ वी, महाविद्यालयाचे प्रथम वर्ष यासाठी प्रवेश घेतात. ११ वी चं वय तर अधलंमधल , पौगंडास्थेतील असत. छोट्या गावातून ,शहरातून आलेल्या अनेक मुलांवर पुण्यासारख्या मोठ्या शहराचे दडपण येतं. महाविद्यालयातील शिकवण्याची पद्धत वेगळी असते. मराठी माध्यमातून शिकलेल्या मुलामुलींना इंग्रजी भाषेचे दडपण जाणवत असते. गेल्या काही वर्षांत ज्यांनी खाजगी शिकवणी वर्ग प्रवेश घेतला आहे अशा बहुतेकांचे शिकवणी वर्गाला तिथल्या अभ्यासाला जास्त प्राधान्य असतं. आणि महत्त्वाचे म्हणजे घर सोडून पहिल्यांदाच बाहेर राहणाऱ्यांना घरची सारखी आठवण येत असते. अशाच आणखी काही चिंता असतात. मी दहावी उत्तीर्ण झाल्यावर पुण्यात सर परशुराम महाविद्यालयात प्रवेश घेतला आणि वसतिगृहात राहायला आलो. पहिले दीड दोन महिने मला रोज पाचच्या सुमारास असं वाटायचं की ...